- 14. septembar obeležava se kao crkvena nova godina i praznik Svetog Simeona Stolpnika, uz posebnu liturgiju i moleban.
- Iako nije crveno slovo, vernici se mole za blagoslov nove godine, a u nekim krajevima se u zemlju stavlja i "dva prsta" semena.
14. septembar (1. septembar po starom kalendaru) obeležava se kao crkvena nova godina, odnosno početak novog kruga crkvenih bogosluženja.
Za razliku od građanske Nove godine, nema bučnih proslava. U starom Rimu i Vizantiji početak septembra označavao je kraj žetve i početak novog poreznog i računskog ciklusa. Crkva je taj trenutak preuzela i preobličila: umesto da se ljudi okreću samo zemaljskim poslovima, na ovaj dan se okupljaju da zahvale Bogu za sve plodove protekle godine i zatraže blagoslov za vreme koje dolazi.
Na isti dan Crkva se podseća i kako je Isus Hrist prvi put ušao u hram i pročitao „duh je Gospodnji na meni… “, najavivši godinu “milosti Gospodnje”.
U hramovima se na ovaj dan služi posebna liturgija i moleban, uznose se molitve za blagoslov venca novog leta i plodnost zemlje. Vernici koji nisu u mogućnosti da odu u crkvu ovaj dan mogu da obeleže i u svom domu, mogu da zapale sveću ili kandilo ispred slavske ili kućne ikone, da izdvoje nekoliko trenutaka u tišini za molitvu.
Od današnjeg dana u našem narodu počinje setva, u nekim krajevima se nosi seme u crkvu da se osveti. Otuda se zadržao običaj da se u svakom domaćinstvu, pa tako i u onima koja se ne bave poljoprivredom, "dva prsta" semena neke biljke stave u zemlju. Vernici se danas mole za dobru i plodnu godinu, punu sreće, zdravlja i obilja.
Istog dana, 14. septembra, Srpska pravoslavna crkva proslavlja i Prepodobnog Simeona Stolpnika, jednog od najzanimljivijih i najpoštovanijih svetitelja drevne hrišćanske istorije. Rođen u Maloj Aziji krajem četvrtog veka, Simeon je još kao mladić napustio svet i zamonašio se, tražeći mir u neprekidnoj molitvi i postu.
Želeći da se potpuno posveti Bogu i skloni od ljudske slave, došao je na nesvakidašnju ideju: izgradio je visoki kameni stub u pustinji blizu Antiohije i na njegovom vrhu proveo decenije u stajanju, molitvi i trpljenju. U vreme kada su isposnici odlazili u mračne pećine ili duboke šume, Simeon je izabrao da živi pod otvorenim nebom, izložen žarkom suncu, vetru, kiši i hladnoći, ne silazeći sa svog stuba do kraja života.
Iako je fizički bio potpuno izdvojen od sveta, njegov stub je ubrzo postao duhovni svetionik. Glas o njegovom podvižništvu i neizmernoj duhovnoj snazi brzo se proširio, pa su hiljade ljudi od njega tražile utehu, isceljenje, savet i pravednu presudu.
14. septembar nije crveno slovo u crkvenom kalendaru, ali jeste dan ispunjen zahvalnošću i molitvom.
U galeriji pogledajte najvažnije molitve.